Rasa powstała w XVIII i XIX wieku, najprawdopodobniej drogą kojarzeń
węgierskich psów pasterskich z najrozmaitszymi niemieckimi psami
pasterskimi o stojących uszach
Użytkowość:
Dzięki swej odwadze chętnie wykorzystywany
przez pasterzy do pracy z trudnymi do prowadzenia zwierzętami.
Nadaje się nawet do osaczania dzika. Jest doskonałym psem do
towarzystwa i stróżem, wykorzystywany jest te ż do wykrywania narkotyków. Sprawdza się w agility.
Zachowanie i charakter :
Mudi uczy się bardzo szybko, jest pełen temperamentu, odważny, czujny
i chętny do pracy. Łatwo przystosowuje się do różnych warunków. Przyjazny dla dzieci i innych zwierząt. Dużo szczeka.
Budowa:
Średniej wielkości pies pasterski o głowie w kształcie klina i stojących
uszach. Linia górna wyraźnie opadająca w kierunku zadu.
Szata i umaszczenie:
Głowa i kończyny
pokryte włosem krótkim i gładkim, na reszcie ciała włos dłuższy,
mocno pofalowany albo lekko kędzierzawy. Występują rozmaite
umaszczenia.
Zdrowie i pielęgnacja:
Łatwa w pielęgnacji sierść i duża zdolność przystosowania się do
rozmaitych warunków czynią z niego niekłopotliwego psa domowego.